♦ İkinci dönem Tanzimat edebiyatı 1876 yılından Servet-i Fünun edebiyatının kuruluşuna kadar (1896) devam eder.
♦ “Sanat sanat içindir” anlayışı benimsenmiştir.
♦ Bu dönem sanatçıları Batı’yı biraz daha iyi tanımış ve eserlerine yansıtmışlardır.
♦ II. Abdülhamit’in siyasal baskıları yüzünden şiirde bireysel, karamsar konular işlenmiştir.
♦ Birinci dönemdeki dilde sadeleşme anlayışı terk edilmiş, daha ağır bir dil ve sanatlı söyleyiş kullanılmıştır.
♦ Bu dönemde (birinci döneme göre) gazete önemini yitirmiştir.
♦ Divan edebiyatı nazım şekilleri terk edilmeye başlanmış, Batı şiir biçimleri kullanılmıştır.
♦ Aruz ölçüsü kullanılmış, bazı şiirlerde hece ölçüsüne de yer verilmiştir.
♦ Şiirin konusu genişletilmiştir. “Güzel olan her şeyin” şiire girebileceği benimsenmiştir.
♦ Bu dönemde tiyatro eserleri oynanmak için değil, okunmak için yazılmıştır. (Abdülhak Hamit Tarhan)
♦ Bu dönemde roman ve öykü teknik bakımdan birinci döneme göre daha gelişmiştir.
♦ Bu dönem sanatçılarından Muallim Naci, Divan edebiyatını savunmuştur.
♦ Tıpkı 1. dönem olduğu gibi kölelik ve cariyelik bu dönemde de işlenen konular arasındadır.
♦ Servet-i Fünun şiirine örnek olmuşlardır.
♦ Bu dönemde roman ve öyküde “realizm” ağır basmaya başlamıştır.