sen bir çiçeksin
annen saksı
azıcık hastalansan
odalar yaslı

sevincimiz üzüntümüz
hepsi sana bağlı
senden gelir gücümüz
doğan güne karşı

ah yavrum bebeğim
yerim seni şekerim
eller seni alırsa
ben yavrumsuz ne yapayım
eee bebeyim eeeeee

Yel estikçe uçuşan
Yapraklara benziyor
Durmadan yorulmadan
Daldan dala geziyor
Kanatları ipektir,
Bozulur dokununca
Sanki canlı çiçektir,
Açar bahar olunca

Ben onu çok severim
Koşup tutmak isterim
Fakat kaçar yaramaz,
Uçmadan yaşayamaz

Hasan Ali YÜCEL

Evimize neden geldi bu bebek
Küçücük burnu, ağzı, elleri
Kıpkırmızı yanakları var
Ağlayıp duruyor sabahlara kadar.

Daha bilmiyor konuşmasını,
Korkuyor kundaktan çıkmaktan
Durmadan ninni istiyor canı.
Uykusunda gülüyor bazen

Artık benimde bir kardeşim var
Ne iyi insanın bir kardeşinin
Yarın oda benim gibi, güler yüzlü olması.
Kocaman bir çocuk olacak.

O zaman bütün defterlerimi, kitaplarımı
“Hepsi senin olsun” diye
O’na vereceğim.
Sonra bir sabah elinden tutup
Okula götüreceğim

Köy ebesi yollarda, kışın, buzda, karlarda,
Gece gündüz dolanır, en soğuk havalarda.
Yağmur çamur altında, hele kar yağdığında,
Bazen yollar kapanır, gider katır sırtında.

Yok gecesi gündüzü, tam uyku bilmez gözü,
Onunla ışıklanır, geceleri gökyüzü.
Belki çok genç yaşında, bir hizmet yarısında,
Bazen kara saplanır, kalır dağın başında.

Bitmez onun çilesi, tüm evler ailesi,
Ev, ev gezer aranır, hastayı köy ebesi.
Onu bekler gebeler, onsuz doğmaz bebeler
Nerde olsa tanınır, köyde kentte ebeler.

Ebeler hepsi kutsal, ikinci bir annemiz,
Onlara saygı duyar çok severiz hepimiz.
Severler insanları, eğitir kadınları,
Kendileri yıpranır, kurtarır çok canları.

Kasım Kaplan

Her birimiz bir ebenin
Ellerinde geldik dünyaya
Ebe anneler
Ebe ablalar
Ebe nineler...

Teşekkürler teşekkürler sizlere
Tanıştırdığınız için bizi
Bu güzelim dünyayla.

Fevzi Günenç

Ben bir ebeyim,
ama gülyüzlü bebeğini emziren,melek yüzlü annenin
resmini gerçekleştiren değil,
On çocuğun kahrını çeken
onbirincisini doğurmamak için çare arayan,
çilekeşannenin yanında olan bir ebeyim.

Ben bir ebeyim,
çiçeklerle bezenmiş bahçenin,
günlük güneşlik beklenen odasında değil,
karlarla örtülü bir dünyanın,
aştan başka yiyeceği,
tezekten başka yakacağı,olmayan bir evin konuğuyum.

ben bir ebeyim,
bana danışmaları için,
ayağıma gelmeleri için değil..
Yoksul tek odalı evlerine gidiyorum,
kırk yıl hatırı sayılır diye,
çaylarını içiyorum,kir kokan,yarı çıplak çocuklarını seviyor,
çok seviyorum.
Ben bir ebeyim,
çünkü uygarlığın ortasında ,tutsak olmaktansa,
geriliğin ortasında ışık olmak istiyorum


1986-Taşlıçay-AĞRI
Sevginaz İnal

Bir zamanlar o da bir bebekti
Hokka burunlu, al yanaklı,
Bir ömre bedel.
Şu gördüğün kavrulmuş el,
Pamuk gibiydi.
Eskiler içindeki bu kambur vücut,
Mis gibi kokan zıbınlar, fırfırlı elbiseler giydi.

Annesi ona “Gül kızım” derdi,
Sevip okşamak için sıraya girerlerdi.
Ya babası?
Getirdiği çikolatayı muzipçe cebinde saklardı
Onu ağlatmayı herkese yasaklardı.
Kızı incisi, emeliydi
Çok mutlu olmalı, hayatı sevmeliydi.

Ah! Hızla geçti yıllar işte
Seksen beş yıllık koca bir ömrü
İçiverdi bir dikişte.

Annesinin kiraz dudaklı, kalem kaşlısı
Şimdi huzurevinin en yaşlısı.
Gençler ondan kaçıyor. Neden?
Ruh aynı ruh, beden aynı beden.

Soruyor, gözleri nemli:
Görüntü bu kadar mı önemli?
Oysa şimdi anlatacak ne öyküleri var
Bir yıkılsa aradaki şu duvar!

Çare yok. Böyle gelmiş bu, böyle gidecek.
Şimdi bir zamanki tatlı bebek,
Saatler boyu pencerenin önünde
Birbirinin aynı günleri tüketmekte,
Bir an önce yanına alması için Tanrı’ya
Dualar etmekte.

(Kapılar kitabından)

Ümit Kilislioğlu Özger

Ebe ebe nerede
Su doldurur derede
Dere boyu çalılık
Şu ebe nede alık
Ebe suya dalamaz
Arasada bulamaz